Melis Ulu yazdı "Aile Susarsa, Tehlike Büyür"

Aile Susarsa, Tehlike Büyür

Bir ev düşünün… Kapısı kapalı, ışıkları açık ama içinde gerçek bir iletişim yok. Aynı masada oturan insanlar, birbirinin gözünün içine bakmıyor. İşte asıl tehlike tam da bu sessizlikte büyüyor.

Bugün gençleri saran karanlık alışkanlıkları sadece sokakta, parkta ya da “kötü çevre” diye tanımlanan alanlarda aramak büyük bir yanılgı. Sorunun kökü çoğu zaman evin içinden başlıyor. Anlaşılmayan, dinlenmeyen, görülmeyen çocuk; bir gün kendini iyi hissettirecek yanlış kapıları çalmaya başlıyor.

Aile, bir çocuğun hayata karşı ilk kalkanıdır. Sevgi, ilgi ve güven varsa çocuk ayakta kalır. Ama bu bağlar zayıfladığında, dışarıdaki riskler daha cazip hâle gelir. Bir “arkadaş”, bir “merak”, bir “deneme” derken geri dönüşü zor yollar açılır.

Anne-baba olmak sadece maddi ihtiyaçları karşılamak değildir. Asıl mesele, çocuğun ruhuna dokunabilmektir.
“İyiyim” cevabıyla yetinmemek,
“Gerçekten iyi misin?” diye sorabilmektir.

Ne yazık ki pek çok evde bu sorular sorulmuyor. Yoğunluk, geçim derdi, hayat telaşı derken iletişim erteleniyor. Ama sorunlar ertelenmiyor, büyüyor.

Elbette bu sadece ailenin meselesi değil. Okulların, kurumların, yerel yönetimlerin de sorumluluğu var. Ancak ilk ihmal çoğu zaman evde başlıyor. İlk uyarı işareti evin içinde görülmüyor.

Aile susarsa, tehlike büyür.
Ve o tehlike fark edildiğinde, bazen her şey için geç kalınmış olur.

Melis Ulu